.
ก้าวต่อไปของชั้น...จะเป็นยังไงกันนะ
การที่ชั้นทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังแล้วเดินจากมันมา
มันจะเป็นยังไงต่อไปนะ...
.
.
.
ความทรงจำที่ถูกใส่กล่องลายสวย
เขียนชื่อข้างกล่องด้วยลายมือคุ้นตา...วางกองสุมๆกันในห้องกว้าง
ที่มีแต่นาฬิกาเรือนเก่าติดอยู่บนผนังและปฏิทิน...บอกถึงเวลาที่ล่วงไป
.
ใส่กลอนแน่นหนาที่ประตูห้องนั้น
วางกุญแจไว้ใต้กระถางกุหลาบต้นเก่าที่ออกดอกงดงาม
เพื่อที่จะกลับมาเปิดประตูห้องนั้นใหม่เมื่อกลับมา
.
ออกเดินทางหาความทรงจำที่เคยแบ่งให้ใครคนหนึ่งช่วยกันรักษา
แต่ตอนนี้...เค้าคงไม่ต้องการมัน ชั้นจึงจะไปรับความทรงจำนั้นกลับมา
ความทรงจำสวยงามที่ถูกยัดใส่กล่องอย่างไม่ไยดีวางทิ้งไว้...
...ดูไร้ค่าเหลือเกิน
ชั้นโอบกล่องเหล่านั้นทั้งน้ำตา...
มิตรภาพและความรัก...พังทลายลงง่ายดายเพราะความไม่เชื่อใจ
.
เดินฝ่าสายฝนที่เริ่มปรอยๆพร้อมโอบกล่องเหล่านั้นไว้แนบกาย
จะพากล่องเหล่านั้นกลับบ้าน...
.
ก้มลงวางกล่องเหล่านั้นไว้เอื้อมหยิบกุญแจดอกนั้นมาไข
คว้าเอากล่องสวยใบใหม่...เอาความทรงจำย้ายไปเก็บไว้ในนั้น
ลุกขึ้นไปหยิบปากกาสีฟ้ามาเขียนชื่อที่ข้างกล่อง
ล้มลงนอนข้างๆกัน...หยดน้ำไหลออกมาจากตาสีน้ำตาลคู่หม่น
ความรักความห่วงใยที่ให้ไป...ไม่มีค่าพอแม้เพียงให้ใครคนนั้นจดจำ
.
.
.
ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง...
ใส่กลอนแน่นหนาที่ประตูห้องนั้น
วางกุญแจไว้ใต้กระถางกุหลาบต้นเก่าที่ออกดอกงดงาม
เพื่อที่ซักวัน...จะกลับมาเปิดประตูห้องนั้นใหม่เมื่อกลับมา
.
ตอนนี้
ชั้นจะออกไปหาความทรงจำใหม่ๆ
แล้วเอามาเก็บไว้...เพื่อที่ซักวัน
ชั้นอาจจะไม่ต้องเสียใจอีก
