.
.
เหนื่อยจนไม่รู้จะเหนื่อยยังไงดี...
อยากร้องไห้...แต่ร้องไปก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น
.
ทำไมเดือนนี้มีแต่เรื่องก็ไม่รู้นะ
แต่เรื่องวันนี้ดูเหมือนจะหนักสุด...เรื่องเรียน
ถ้าจะว่ากันตามตรง มันก็ผิดกันคนละครึ่ง
เค้าผิดที่บังคับยะให้เรียนในสิ่งที่ยะไม่ชอบ ไม่อยาก
ยะก็ผิดอีกส่วนที่ไม่ตั้งใจเรียน ทำตัวชิวไปวันๆ
ยะคงผิดมากกว่ามั้ง...ใช้เงินผลาญขนาดนี้
แถมไม่ตั้งใจ ไม่ได้ดั่งใจ บ้าบอคอแตกไปวันๆกับดารา
ก็สมควรแล้วที่ตอนนี้ไม่เหลืออะไร
.
ตอนนี้ถ้าขอพรได้ข้อหนึ่ง
คงขอให้ตัวเองหายไปจากโลกนี้ ไม่มีใครจำได้ว่าเคยมี
ไม่มีตัวตนอยู่ที่ไหนซักที่ ไม่มีอยู่แม้ในความทรงจำของใคร
ทั้งคนที่ยังอยู่และไม่อยู่...
.
ไม่เคยแคร์อะไรหรอกกะไอ้กระดาษใบเดียว
ไม่มีมันยะก็อยู่ได้ ไม่มีมันยะก็หางานทำได้
แต่คนอื่นที่อยู่รอบๆตัวยะนี่สิ...เค้าคาดหวังกะไอ้กระดาษใบนั้นมาก
มากจนทำให้ทุกๆคน ทั้งยะและเค้า และคนอื่นๆเหนื่อยตามๆกัน
.
ตอนนี้เหนื่อยมาก...ที่ทำอะไรไม่ได้ซักอย่าง
ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยทำอะไรให้ใครภูมิใจเลย
ไม่ควรจะเกิดมาตั้งแต่แรกแล้วสินะ...
.
แล้วจะต้องอยู่ไปอีกนานเท่าไหร่
จะต้องอยู่ให้คนอื่นๆผิดหวังซ้ำๆแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน...
.
ถ้าไม่ติดสัญญาที่ให้กับใครคนนั้น
ยะคงทำให้มันจบๆไปตั้งแต่อาทิตย์ที่ก่อนแล้ว
คงจะได้ไปอยู่ด้วยกันในที่ที่ไม่มีใครหาเราเจอ...
.
มันเหนื่อยนะที่ต้องอยู่บนความคาดหวังของคนอื่น
ทั้งๆที่เรารู้ตัวเองว่าทำไม่ได้ แต่ก็ถูกยัดเยียดมาเรื่อยๆ
เอาเด็กศิลป์ไปเรียนวิทย์...มันก็ออกมาแบบนี้แหละ
จบเห่พอกัน...
.
.
