ทำไมพล็อตพี่ยะต้องมีคนตายอยู่เรื่อยละคะ เหอ ๆๆ
(ทางนี้กำลังสะกดจิตตัวเองให้แต่งพล็อตเลือดสาดเหมือนกันค่ะ จะรอดไหมเนี่ย ย้ากกกก~~)

ปล.รูปสวยเหมือนเดิมค่ะ^^
น้องฌอนน่ารัก!!

ว้าย น้องณอน ภาพนี้หล่อแบบใสๆเนอะ

ฟ้าใสมากกกก,
น่าถ่ายรูปที่สุด

ชอบแหวนนนนนน
สวยสวย
x3

ขยันแต่งฟิคนะจ๊ะเนี่ย ฌอนน่ารักจ๊ะ ชุุุดแจ่มมาก

โอ...ฟิลนี้ต้องฟังเพลง unloveable ของ mild ลองไปหาฟังดูนะคะ อิอิ

ไว้จะรออ่านฟิคนะคะ

ขอบคุณมากสำหรับกำลังใจนะคะ
อย่างไงก็ฝากบ้านไว้ด้วยนะค่า

ขอบคุณมากค่า

ถ่ายชอนได้สวยดีนะครับ ซื้อกล้องตัวใหม่เหรอ

ปล.ชอกะเชอมันอยู่ตรงไหนของคีย์บอร์ดอะ หาไม่เจอ

รูปที่อาจารย์พูดถึงคือรูปด้านบนรึเปล่าครับ

เรื่องการถ่ายรูป พี่เองก็ไม่ได้มีความรู้อะไรมากหรอกครับ กล้องตัวแรกที่ซื้อ ก็มาซื้อหลังจากที่ทำงานแล้วนี่แหละ เรื่องการถ่ายรูป สำหรับพี่มันไม่มีผิดถูกหรอก ตอนพี่ถ่ายรูปพี่ไม่ค่อยสนใจอะไร นอกจาก moment และก็ความรู้สึก ของสิ่งที่อยู่หน้ากล้อง ณ วินาทีที่เรากดชัตเตอร์ เรื่องสวยไม่สวยมันอยู่ที่มุมมองของตนน่ะครับ พี่ให้ความสำคัญกับเรื่องราวในภาพมากกว่า

เรื่องภาพซิลลูเอท ตามความเข้าใจของพี่มันคือการถ่ายย้อนแสง และเห็นซับเจกต์ เป็นโครงร่างดำๆใช่มั้ยครับ ภาพแนวนี้ส่วนใหญ่จะเป็นภาพกว้างๆ เห็นบรรยากาศของสถานที่เยอะๆ รูปแนวซิลลูเอทที่พี่ชอบมากๆ อยู่ในหนังของวู้ดดี้ อัลเลน เรื่อง Manhattan น้องลองคลิกไปดูตามนี้ครับ

http://img81.imageshack.us/img81/763/manhattanconql3.gif

เป็นรูปแนวนี้ที่พี่ชอบมากๆ เพราะมันมีเรื่องราวอยู่ในภาพนั้น ฉากหลังที่เป็นสะพาน เสาไฟและต้นไม้ที่เป็นเงา ผู้หญิงที่หันหน้าไปมองทางผู้ชาย หมาที่หันหน้ามาทางกล้อง ภาพนี้เลยมีทั้งเรื่องราวและความรู้สึก

และด้วยความที่ภาพซิลลูเอตคือ ภาพย้อนแสง รายละเอียดของซัพเจกต์จึงมีโอกาสที่จะเห็นได้น้อย การถ่ายภาพแคบๆ จึงเสี่ยงที่จะดูว่าซับเจกต์ที่เราเน้นมันจะเด่นเกินไป ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้เห็นดีเทลมันมากมาย นอกจากความดำ ตัดกับแบ็กกราวด์ พี่ว่าน่าจะเป็นเพราะประเด็นนี้รึเปล่าที่อาจจะไม่ตอบโจทย์ของอาจารย์ แต่ไม่ต้องเป็นกังวลหรอกครับ ภาพถ่ายของเรามันคือการแสดงความคิดของเราน่ะ อย่าไปสนใจว่าคนอื่นจะมองยังไง เพราะตาที่มองผ่านเลนส์กล้องมันคือตาของเราคนเดียว

เรื่องภาพ portrait พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ ว่าต้องถ่ายแค่ครึ่งตัวรึเปล่า แต่ตามความเข้าใจของพี่ ภาพ portrait คือภาพที่แสดงตัวตนของคนที่เราถ่าย ซึ่งสิ่งที่แสดงตัวตน และ ความรู้สึกของคนๆนั้น ได้ดีที่สุก คือ สายตา ภาพที่ถ่ายใกล้หน่อย จึงทำหน้าที่นี้ได้ดีกว่า แต่พี่ว่าอย่าเอามาเป็นกฏเกณท์ตายตัวเลย พี่เคยเห็นบางภาพ เป็นภาพของคนพิการ เป็นภาพถ่ายเต็มตัว เราก็เลยรู้ว่าเขาขาด้วน อันนี้พี่ก็ว่าเป็นภาพ portrait เหมือนกันนะ คือเราคงต้องมาว่าคนที่เรากำลังจะถ่ายเขา มีความเป็นเฉพาะตัวในแบบของเขายังงไงมั้ง แล้วก็ถ่ายอย่างที่เราคิด มองด้วยสายตาตามมุมมองของเรา

เขียนซะเยอะ ทำอย่างกับตัวเองเก่ง อย่าเชื่อพี่มากนักนะ เดี๋ยวจะยิ่งโดนอาจารย์ว่า

ตอนนี้น้องใช้กล้องรุ่นไหนเหรอ ดิจิตอลใช่มั้ย ลองซื้อกล้องฟิล์มมือสองมาใช้สิครับ มันจะสอนอะไรเราเยอะ กล้องดิจิตอลมันสะดวกเกินไป ช่วงที่สำคัญที่สุดของการถ่ายรูปสำหรับพี่คือเสี้ยววินาทีที่เรากดชัตเตอรครับ กล้องดิจิตอลมันทำให้เราไม่ค่อยเห็นคุณค่าตรงนี้ นึกจะกดก็กด มันง่ายไปหมด กล้องฟิล์มที่พี่ซื้อมาตัวแรก เป็นกล้อง pentax k-1000 มือสอง พร้อมเลนส์ 50 มม. แค่สามพันกว่าบาท กลายเป็นครูของพี่เลย

เจอ ฌ แล้วครับ ขอบคุณมาก

ท้องฟ้าสวยดีจัง
ปล.น้องฌอนน่ารัก