CS-HW : การบ้านวิชาแนะแนว*

.

.

.

- Wayu's Part -

วันจันทร์ที่ 26 มกราคม 2552 เวลา 14.20

.

ครูเคน ครูประจำวิชาแนะแนวเดินเข้ามาในห้อง

พร้อมกับลงมือเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาน

อะไรบางอย่างที่ทำให้ทั้งผมและเจ้าโยรู้สึก...กระอักกระอ่วนใจ

.

.

บนกระดานอ่านได้ใจความว่า

  คำสั่ง: “ความรัก คือ อะไร?”

.

  วิธีการเขียนรายงาน:

  1. เขียนคำตอบของคำถามตามแต่ความคิดของแต่ละคน

  ลงกระดาษรายงาน พร้อมชื่อ นามสกุล ชั้น และเลขที่

  2. ไม่กำหนดความยาว อาจแค่บรรทัดเดียว

  หรือยาวหลายหน้ากระดาษก็ได้

  3. เน้นให้เป็นคำตอบจากความคิดของแต่ละคน

  มากกว่าการนำมาจากทฤษฎีในหนังสือ

  4. ไม่มีคำตอบที่ถูกหรือผิดตายตัว ดูที่ความตั้งใจของแต่ละคน

  5. ห้ามลอกกันโดยเด็ดขาด

 .

  วิธีการส่งงาน : ส่งที่ห้องแนะแนว ภายในกล่องที่เตรียมไว้ให้

. 

  กำหนดส่ง: 10 กุมภาพันธ์ 2552

.

.

.

ผมมองหน้ากับเจ้าโยแวบนึง...และคิดว่ามันคงคิดแบบเดียวกับผม

"งานเข้าแล้ว!"

.

"แกมีความคิดอะไรดีๆมั่งมั้ยวะ?" วาโยเอียงหน้ามาถามผม

"ไม่" นั่นคือประโยคที่สั้นที่สุดที่ผมนึกออก

"ไรว๊า~~ ไหงไอ้คนมีความรักมันบอกว่าไม่วะ" โยจิ๊ปากอย่างเคืองๆ

แล้วบ่นไปเรื่อยๆตามประสามัน

"ชั้นหมายความว่า...ไม่รู้จะเขียนอะไรเว้ย" ผมเลยต้องขยายประโยค

ที่ย่อสั้นๆนั้นให้ยาวขึ้นมาอีกหน่อย

"หง่ะ =A=;;"

"แล้วแกมีความคิดอะไรดีๆมั้ย?"

"เหอะ...แค่นี้" โยยักใหญ่เหมือนคิดอะไรไว้แล้ว

"แค่นี้?" ผมเลิกคิ้วถามอีกรอบ ไม่ค่อยแน่ใจว่าจะเป็นคำตอบที่ดี

"ก็แค่นี้สิวะ"

"แค่ไหนวะ?"

"แค่นี้ก็ต้องให้บอก...ลอกเพื่อนสิเว้ย"

"อะแฮ่ม...วาโยครับ ครูจำได้ว่าเขียนไว้ว่าห้ามลอกกันนะ"

เสียงครูเคนดังมาจากหน้าห้อง

"ง่า...คร๊าบบบบบบ" โยเลยได้แต่ทำหน้าจ๋อยแล้วหาอย่างอื่นเล่นต่อไป

.

.

.

เวลา 22.15

วายุนั่งเอนหลังพิงเปียโนพลางมองผ่านหลังคาเรือนกระจก

ขึ้นไปบนฟ้า ที่คืนนี้เป็นข้างแรม...ดวงดาวส่องระยิบพริบพราว

พลางถอนหายใจออกมา

ซักพักเด็กหนุ่มก็หันไปหยิบปากกาที่วางไว้บนเปียโนขึ้นมา

แต่ก็วางลงไปเหมือนเดิมแล้วเอื้อมไปหยิบมือถือยี่ห้อดัง

เปิดฝาพับขึ้นมาเพื่อจ้องมองรูปดิสเพลย์

เป็นรูปของเค้าที่มีเด็กสาวผมเป็นลอนยาว สวมสเวตเตอร์สีครีม

กอดคออยู่ โดยที่ตัวเขาชู 2 นิ้วเป็นรูปตัว V

ใช่...รูปของเค้ากับวีที่ถ่ายไว้เมื่อปีที่แล้ว ก่อนที่วีจะ

ย้ายไปอเมริกาตามครอบครัว...ทิ้งอาชีพนางแบบที่ทำมาด้วยกัน

เพื่อจะไปเผชิญกับสิ่งใหม่ๆที่จะเกิดภายหลังการเดบิวเป็นนักร้องค่ายดัง

วายุคิดอะไรขึ้นได้ก่อนจะจรดปากกาลงบนกระดาษรายงานว่า

.

.

.

"ความรักสำหรับผม...คือการรอคอย"

.

.

ไม่ว่าจะต้องห่างไกลกันเท่าไหร่

แม้ว่าความฝันของเราจะสวนทางกัน

แต่ผมก็จะรอจนกว่าจะมีซักวัน...ที่ทางของเราจะมาบรรจบกันอีกครั้ง

ความฝันของเธอ...ผมจะทำทุกทางเพื่อให้เธอก้าวไปถึงจุดที่เธอฝันไว้

ไม่ว่าผมจะต้องเหนื่อยและต้องรออยู่ตรงนี้...เพียงลำพัง

.

วายุวางกระดาษ แล้วเปิดฝาปิดคีย์ขึ้นมาแล้วเริ่มบรรเลงเพลง

ที่คุ้นชิน...ทุกครั้งที่คิดถึง "เธอ"

เพราะเป็นเพลงที่เธอชอบ...

.

.

바람이 머문 그시간 조차
พา รา มี มอ มุน คือ ชี กัน โช ชา
เวลานี้ที่สายลมพัดผ่าน

나에겐 너무 모자란걸
นา เอ เกน นอ มู โม จา รัน กอล
มันไม่เคยเพียงพอสำหรับผม

한번의 미소 마지막 인사
ฮัน บอน เน มี โซ มา จี มัก กิน ซา
ผมแย้มยิ้มอีกครั้งให้กับการจากลาครั้งสุดท้ายของเรา

사랑합니다 그댈...
ซา ราง ฮัม นี ดา คือ แดล...
ผมรักคุณ...

.

.

.

.

- Wayo's Part-