Homework 10 of Wayo*

ความฝันของวาโย* 

(เล่าจากมุมมองของวาโยนะคะ ^^)

*บทละครเรื่อง "โรมิโอและจูเลียต" ในการบ้านนี้ยะดัดแปลงมาจาก

โรมิโอและจูเลียตของ วิลเลียม เชกส์เปียร์

ที่ประพันธ์แปลเป็นไทยโดย

"สมเด็จพระรามาธิบดีศรีสินทร มหาวชิราวุธ

พระมงกุฎเกล้าเจ้าแผ่นดินสยาม"

แต่ก็แค่แปลงให้คนอื่นอ่านง่ายๆเฉยๆนะ ให้ดูทันสมัยขึ้น

(ขืนใช้คำตามหนังสือ...เด็กๆได้งงกันแย่เลย)

แล้วก็บทพูดจากหนังชื่อเดียวกัน

เวอร์ชั่นที่ลีโอนาโด ดิคาปริโอเล่นนะ

.

ชี้แจงก่อนอ่าน

โรมิโอ - บุตรชายคนเดียวของเศรษฐีตระกูล "มอนตะคิว"

จูเลียต - บุตรสาวคนเดียวของเศรษฐีตระกูล "คาปูเล็ต"

เบนโวลีโอ - ลูกพี่ลูกน้องของโรมิโอ

โรซาไลน์ - คนรักคนแรกของโรมิโอ

เมอร์คิวซิโอ - เพื่อนของโรมิโอ

ติบอลต์ - ญาติของจูเลียต

.

.

.

ตอนนี้ผมกำลังเครียดกับงานใหม่นิดหน่อย

ที่ผมต้องฉายเดี่ยวไร้เงาของวายุคู่หูคนสนิทเหมือนเคย

ก็รู้สึกแปลกๆที่ต้องมารับงานนี้คนเดียว

ละครเวทีเรื่องแรกของผม!!

จะไม่เกร็งเลยถ้ามันไม่ใช่เรื่องนี้...

Romeo & Juliet

บทประพันธ์อันเลื่องชื่อของ "วิลเลียม เชกส์เปียร์"

ที่ยัยเยียร์น้องสาวตัวแสบ(กะแม่ยะ)กำลังคลั่งอยู่ตอนนี้ - -"

ส่วนเจ้ายุ...ตอนนี้กำลังเก็บตัวไปประกวดเปียโนที่เวียนนา

ในอีกเดือนข้างหน้านี่แล้ว...ผมเลยต้องรับงานคนเดียวอยู่นี่ไงล่ะ!!

ช่วงนี้ผมเลยต้องท่องบทโรมิโอสุดหล่อ ^0^

ส่วนนางเอกก็ไม่ใช่ใครที่ไหน...นานาปิดเทอมใหญ่นั่นไง

(อย่าถามชื่อจริงๆเค้านะ...ผมลืมชื่อเค้าตลอดเลย TTATT)

((ขอเรียกนานานะ...เพราะแม่ยะลืมชื่อน้องจริงๆ TTATT))

จริงๆผมแอบหวังว่าจะได้พี่แต้วมาเล่นซะอีก

แต่ไม่เป็นไร...คนนี้ก็น่ารักเหมือนกัน ฮี่~~ >________<

ช่วงนี้ถ้าผมว่างก็ต้องเข้าบริษัทเพื่อมาซ้อมบทกะน้องเค้า

ทำให้ผมไม่ได้แตะบอลกะเพื่อนๆเลย TTATT

โทษทีนะเพื่อนๆ...

ความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่มาพร้อมกับภาระอันใหญ่ยิ่ง 

เกี่ยว? - -"

.

.

"โอ้โรมิโอ! ใยเล่าเจ้าจึงเป็นโรมิโอ? ตัดขาดจากบิดาเสีย

แล้วจงเปลี่ยนนามของท่าน หากแม้นมิได้

ขอจงปฏิญาณรักกับข้า...แล้วข้าจะเลิกเป็นคาปูเล็ต"

นานายืนท่องบทอยู่กลางห้องกระจก

"จะเฝ้าฟังนางเอ่ยต่อไป หรือแจ้งแถลงไขเสียบัดนี้ดี?" ส่วนตัวผม

ก็ซ้อมคู่กับน้องเค้าอยู่มุมห้อง ทำเหมือนว่าแอบอยู่

"แค่นามของเธอเท่านั้นคืออริ...แต่เธอก็เป็นตัวเธอ

เธอมิใช่มอนตะคิว ส่วนใดเล่าที่เป็น?

ไม่ใช่มือ เท้า แขน หรือใบหน้า หรืออวัยวะใดที่เป็นของบุรุษ

เปลี่ยนเป็นนามอื่นทีได้หรือไม่?

แต่นามนั้นสำคัญไฉน...แม้นเราเรียกกุหลาบด้วยชื่ออื่น

จะหมดสิ้นถึงกลิ่นหอมหรืออย่างไร?

ตัวโรมิโอก็เฉกเช่นกัน...แม้อันชื่อโรมิโอมิใช่นาม

ตัวของเขาก็ยังคงงดงามอยู่แม้จะไม่ใช้ชื่อนั้น

โรมิโอ...ทิ้งนามนั้นเสีย แล้วรับฉันไปทั้งตัวและหัวใจ"

ทันทีที่น้องเค้าพูดจบ ผมก็ปราดเข้าไปยืนข้างหลังทันที 

"ฉันขอรับคำตามเจ้าเอ่ย!...เรียกฉันว่ารักเถิด

ตอนนี้ฉันมิใช่โรมิโอผู้นั้น"

"ท่านเป็นใครใยจึงแฝงเงาราตรี?" 

นานาหันกลับมาทำท่าตกใจอย่างน่ารัก~

"โอ้ทรามวัย...นามข้านั้นไซร้เป็นสิ่งอันข้าชิงชัง

ด้วยว่านามนั้นเป็นศัตรูกับคาปูเล็ตของเจ้า"

"หูฉันฟังไม่สดับถ้อยวาทีคำพร่ำพรรณนา

ท่านคือโรมิโอแห่งมอนตะคิว...หรือมิใช่?"

"มิใช่ทั้งสอง...หากเธอไม่ปรารถนา"

ผมส่ายหน้ายิ้มแล้วหมุนตัวไปอีกทาง 

"เธอมาที่นี่ได้ยังไง และทำไม? บอกฉันทีเถอะ

กำแพงบ้านฉันก็สูงออกขนาดนี้...หากพี่น้องฉันพบเข้า

ที่นี่ได้กลายเป็นที่ตายของเธอแน่"

"ด้วยปีกแห่งรักนำข้า..."

"พอก่อนจ้ะวาโย..." เสียงของใครคนนึงดังขัด

"มีอะไรเหรอครับพี่แนน? ผมท่องผิดตรงไหนรึเปล่า?"

พี่แนนที่เป็นโปรดิวเซอร์จู่ๆก็เรียกผม

"อ๋อเปล่าจ้ะ~ คือพี่จะเรียกไปลองคอสตูมหน่อยน่ะ

จะได้ดูว่าต้องแก้อะไรอีกรึเปล่า"

"ได้ครับพี่แนน ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ"

ผมวางบทลงบนโซฟาแล้วตามพี่แนนออกจากห้องไป

.

.

"นี่พี่โย...ถ้าตัวเป็นโรมิโอจริงๆ เอาแบบคิดว่าเป็นโรมิโอจริงๆเลยนะ

ตัวตัดใจจากโรซาไลน์ได้จริงๆอ่ะ?"

วันนี้ยัยเยียร์มานั่งจุ้มปุ๊กอยู่ที่ห้องนอนของผมตั้งแต่ผมกลับมา

ตอน 3 ทุ่มแล้ว...แล้วก็เริ่มถามอะไรแปลกๆ

"ถ้าจะให้พี่คิดแบบที่โรมิโอคิดนะ...ก็คงตัดใจได้แล้วแหละ

ไม่งั้นคงไม่รักกับจูเลียตจนสามารถตายตามได้หรอก"

ผมปิดสมุดการบ้านลงแล้วตอบคำถามเธอ

"เหรอ..." เยียร์ทำหน้ามุ่ย

"แต่ถ้าเอาความคิดของพี่นะ...พี่ตัดใจไม่ได้หรอก"

ผมลุกจากเก้าอี้เดินไปที่ห้องน้ำ...หยิบแปรงสีฟัน บีบยาแล้วลงมือแปรง

"ทำไมล่ะ?" เยียร์เดินตามออกมาแล้วถามต่อ

"เพราะถ้าเค้าทำให้เราร้องไห้ฟูมฟายเป็นบ้าเป็นหลังได้ขนาดนั้น

คงจะลืมยากแน่ๆ...ถึงจะมีจูเลียตอยู่

มันก็ต้องมีช่วงเวลาที่คิดถึงโรซาไลน์ขึ้นมาอยู่ดี"

ผมหยุดแปรงแล้วตอบเธอ

"นั่นสินะ" เยียร์ทำหน้าครุ่นคิดแล้วเดินเข้าห้องไป

"นี่เยียร์...แทนที่จะคุยไร้สาระกับพี่โย

ไปนอนไม่ดีกว่าเหรอเราน่ะ" วายุเอาผ้าคลุมเปียโน

แล้วเดินเข้ามาสมทบ

"พี่ยุอ่ะ...ก็เยียร์ยังอินกะหนังเรื่องนี้อยู่นี่นา~~" เยียร์อมลมทำท่างอน

"เชื่อพี่ยุเถอะ พรุ่งนี้เช้าค่อยถามก็ได้"

"ก็ได้...นี่เห็นว่าตัวสองคนเป็นพี่เค้าหรอกนะ

ถ้าเป็นแฟนเค้าเหรอ...ฮึ่มมม ไม่มีทางยอมหรอก" พเยียจิ๊ปากอย่างขัดใจ

พร้อมกับชกมือตัวเองด้วยความเมามันในอารมณ์

"จ้า~~แม่ตัวดี...ไปนอนได้แล้ว" วายุขยี้หัวน้องสาว

แล้วจับไหล่มนดันไปทางบันได

"ค่า~~" แล้วเยียร์ก็เดินโบกมือบ๊ายบายพี่ชายทั้งสองลงบันไดไป

.

"นายก็เหมือนกันแหละโย...ไปนอนได้แล้ว

วันนี้อยู่บริษัทตั้งแต่เลิกเรียนแล้วไม่ใช่เหรอ?"

จู่ๆยุก็หันมาจู่โจมผมด้วยคำพูดไล่ไปนอน - -"

"ถ้านายเป็นโรมิโอ...นายจะลืมโรซาไลน์ได้รึเปล่า?"

ผมถามกลับทันที

"แล้วแกเห็นชั้นลืมได้มั้ยล่ะ?...นั่นแหละคำตอบ"

"หึ...พ่อคนรักเดียว" ผมได้แต่หัวเราะในคอ

"แล้วไง" ยังมามีหน้า...ลอยหน้าลอยตาตอบเชียวนะไอ้ยุ

"สงสารสาวๆจังน้า~~

เจ้าชายของเราดันมีเจ้าหญิงในดวงใจแค่คนเดียว"

แล้วผมก็ล้มตัวลงนอน กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง

"ช่างชั้นน่ะ...ไปนอนเหอะแกน่ะ" วายุบอกปัดแล้วปิดไฟ

ที่โต๊ะข้างเตียงของตัวเอง

"เออ...กำลังจะหลับแล้วเนี่ย เจอกันพรุ่งนี้"

"อืม...เจอกันพรุ่งนี้"

แล้วผมก็เอื้อมมือปิดไฟที่โต๊ะข้างเตียง

ดับสิ้นแสงใดๆให้เหลือเพียงแสงดาวสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง

.

.

.

.

.

ณ ชายหาดเมืองเวโรนาคิวบิก

.

"โรมิโย...วันนี้คาปูเล็ตจัดงานปาร์ตี้ว่ะ แกจะไปมั้ย?"

ผู้ชายร่างเล็กถามอีกคนที่สูงกว่า

"แกมีบัตรเชิญรึไง...เมอร์น้ำซิโอ" คนตัวสูงกว่าที่ชื่อโรมิโยตอบ

"อ่ะแน่น๊อนนนน~~ นี่ไง" ไม่พูดเปล่าพลางชูบัตรเชิญอวด

"งั้นช้าอยู่ใย...ถึงไหนถึงกันเลยว่ะพวก!!!" เบนโวธีโอ

แย่งการ์ดมาจากมือของเมอร์น้ำซิโอแล้ววิ่งไปที่รถ

.

.

ณ งานเลี้ยงคฤหาสน์คาปูเล็ต

.

โรมิโยและผองเพื่อนได้ปลอมตัวเข้ามาในปาร์ตี้

โดยสวมหน้ากากปิดบังเอาไว้เพราะเป็นปาร์ตี้แฟนซี

โรมิโยแต่งกายตัวชุดเกราะโซ่เหล็กของอัศวินสูงศักดิ์

มีหน้ากากสีเงินปิดครึ่งหน้าบน แต่มิอาจบังความงดงามได้

"ดื่มให้เยอะๆเลยโรมิโย...จะได้ลืมโรซาอินที่ทิ้งนาย

ไปจีบลูกสาวร้านเบเกอรี่ที่ชื่อลิลลี่นั่น" เบนโวธีโอในชุดสูทสีขาวเอ่ย

แล้วกระดกน้ำผลไม้สีแดงเข้าปากตาม

"พูดแล้วก็ช็อคแทนไม่หาย...อยู่ดีๆก็เป็นเลสไปซะงั้น"

เมอร์น้ำซิโอพูดพลางจิ๊ปากหงุดหงิด

แล้วจัดมงกุฏช่อมะกอกของตัวเองให้เข้าที่ 

"เลิกพูดถึงเค้าเถอะพวกนาย...เสียอารมณ์ - -"

โรมิโยโบกมือตัดบทเพื่อนทั้งสอง แล้วเดินหนีไปอีกทาง

.

"เคยรักแล้วหรือใจเรา...เถียงสิตาเอ๋ย

ว่ายังไม่เคยเห็นหญิงงามจนคืนนี้" หนุ่มน้อยโรมิโยแอบยืนเพ้อ

กับเสาทรงโรมันต้นหนึ่งที่หน้าบันไดเวียน เพราะเห็นผู้หญิง

คนนึงในชุดยาวสีขาวที่มีปีกกลางหลังเดินสบตาผ่านหน้าไป

ตาสีฟ้าของเธอสะกดหนุ่มน้อยนิ่งงัน ณ ตรงนั้น

ผมยาวเป็นลอนสีน้ำตาลไหวเคลียไหล่มนและแก้มชมพู

โรมิโยไม่รอช้า...เดินตามหล่อนทันที

.

"ขออภัยหากผมที่ต่ำต้อยละลาบละล้วงคุณ

แต่ก็บาปเพียงนิด...ปากผมดั่งผู้แสวงบุญ

ที่จะคลี่คลายบาปนั้นด้วยรอยจุมพิต"

เขาดึงมือเธอให้มาอยู่หลังหลืบม่าน

ในห้องโถงงานเลี้ยงแล้วเอ่ยถ้อยวาจา

"ผู้แสวงบุญ...มือคุณควรแสดงความสุภาพกว่านี้

เพราะมือคุณไม่ควรจับหัตถ์นักบุญ...ประนมสิถึงถูกกิจแท้น่ะ"

หญิงสาวตีมือโรมิโยหนุ่มดังเพี๊ยะ

"ผู้แสวงบุญก็มีปากนะ...รู้มั้ย?"

โรมิโยยื่นหน้าเข้าไปใกล้หมายจะเชยชม

"ฉะนั้นคุณก็ควรเอาไว้สวดมนต์สิ" หญิงสาวเอียงหน้าหลบได้ทัน

"โธ่เอ๋ย...ควรให้มันทำอย่างมือสิ

ภาวนาอย่าให้คุณสร้างความผิดหวังให้"

มือไม่อยู่เฉย...ค่อยๆดึงสาวเจ้าเข้ามาแนบอก (ซะงั้น)

แล้วเธอก็ผลักเขาออกเบาๆจนโรมิโยเซห่างออกไป 3 เมตร

แต่โรมิโยไม่ยอมแพ้ เดินตามเธอต่อไป

"ดังนั้นด้วยบาป...ขอล้างมันด้วยปากคุณ"

ไม่พูดเปล่าดึงหน้าเธอมาจูบทันที

"ใยคุณเอาบาปมาติดปากชั้นไว้กันเล่า?"

หญิงสาวเอามือเช็ดปากแล้วตบไปที่หน้าชายหนุ่มฉาดใหญ่

พร้อมกับเอียงอายขวยเขิน(?)

"บาปจากปากผมงั้นเหรอ? การล่วงเกินที่แสนหวาน

งั้นผมขอบาปนั้นคืนแล้วกัน"

แล้วเขาก็ดึงหน้าเธอมาจูบอีกรอบ...แล้วเธอก็ตบอีกที

(ตบจูบๆสินะงานนี้ - -")

.

เมื่อถึงเวลาที่ต้องจากกัน...เวลาก็นำข่าวร้ายมาทันที

เมื่อมีคนมาตามตัวหญิงสาวให้ไปพบแม่ของเธอ

"เธอเป็นคาปูเล็ตเหรอ?" โรมิโยทรุดลงที่เชิงบันไดอย่างอ่อนแรง

"เค้าคือโรมิโยแห่งสกุลมอนตะคิว...ผู้เป็นอริกับตระกูลเรา"

หญิงสูงวัยผู้หนึ่งกระซิบที่ข้างหูนาง

"เจ้าหมายตานางใดโรมิโย...จูริสแห่งคาปูเล็ตกระนั้นหรือ?"

แล้วเมอร์น้ำซิโอก็เฉลยว่าเธอนั้นคือใคร

.

.

.

หลังจากที่ถูกเพื่อนลากตัวออกจากงานเพราะ

เกรงว่าติเย้จะจำได้เพราะมองมาที่พวกเค้าหลายรอบ

ด้วยสายตาอาฆาตยากจะคาดเดาว่าหากปะทะกันจะเกิดอะไร

แต่โรมิโยหนุ่มก็ยังคงติดใจสาวจูริส จึงกระโดดลงจากรถ

แล้วปืนกำแพงเข้าคฤหาสน์คาปูเล็ตอันสูงลิบ

หมายจะยลโฉมนางอีกครั้งในยามนิทรา

"โอ้โรมิโย! ใยเล่าเจ้าจึงเป็นโรมิโย? ตัดขาดจากบิดาเสีย

แล้วจงเปลี่ยนนามของท่าน หากแม้นมิได้

ขอจงปฏิญาณรักกับข้า...แล้วข้าจะเลิกเป็นคาปูเล็ต"

โรมิโยที่แอบอยู่ใต้ระเบียงได้ยินเสียงของหญิงสาวเรียกชื่อเค้าดังขึ้น 

"จะเฝ้าฟังนางเอ่ยต่อไป หรือแจ้งแถลงไขเสียบัดนี้ดี?"

โรมิโยรำพึงกับตัวเองเบาๆ

"แค่นามของเธอเท่านั้นคืออริ...แต่เธอก็เป็นตัวเธอ

เธอมิใช่มอนตะคิว ส่วนใดเล่าที่เป็น?

ไม่ใช่มือ เท้า แขน หรือใบหน้า หรืออวัยวะใดที่เป็นของบุรุษ

เปลี่ยนเป็นนามอื่นทีได้หรือไม่?

แต่นามนั้นสำคัญไฉน...แม้นเราเรียกกุหลาบด้วยชื่ออื่น

จะหมดสิ้นถึงกลิ่นหอมหรืออย่างไร?

ตัวโรมิโยก็เฉกเช่นกัน...แม้อันชื่อโรมิโยมิใช่นาม

ตัวของเขาก็ยังคงงดงามอยู่แม้จะไม่ใช้ชื่อนั้น

โรมิโย...ทิ้งนามนั้นเสีย แล้วรับฉันไปทั้งตัวและหัวใจ"

"ฉันขอรับคำตามเจ้าเอ่ย!...เรียกฉันว่ารักเถิด

ตอนนี้ฉันมิใช่โรมิโยผู้นั้น"

โรมิโยปราดเข้าไปสวมกอดจูริสทางด้านหลังทันที 

"ท่านเป็นใครใยจึงแฝงเงาราตรีมืดมิดเช่นนี้?"

ด้วยอารมตกใจ...จูริสจึงชกชายหนุ่มไปเต็มๆที่ท้องหนึ่งหมัดถ้วน

"โอ้จูริสทรามวัย...นามข้านั้นไซร้เป็นสิ่งอันข้าชิงชัง

ด้วยว่านามนั้นเป็นศัตรูกับคาปูเล็ตของเจ้า"

แม้จะเจ็บจุก แต่โรมิโยก็ไม่หยุดถ้อยพาที

"หูฉันฟังไม่สดับถ้อยวาทีคำพร่ำพรรณนา

ท่านคือโรมิโยแห่งมอนตะคิว...หรือมิใช่? บอกมา!!"

สาวเจ้าตะคอก ทำให้โรมิโยสะดุ้งเฮือก แต่ก็มิได้ถอย 

"มิใช่ทั้งสอง...หากเธอไม่ปรารถนา"

ยังใจกล้าจับปอยผมเธอขึ้นมาดมไม่กลัวโดนดี 

"เธอมาที่นี่ได้ยังไง และทำไม? บอกฉันทีเถอะ

กำแพงบ้านฉันก็สูงออกขนาดนี้...หากพี่น้องฉันพบเข้า

ที่นี่ได้กลายเป็นที่ตายของเธอแน่"

หญิงสาวดึงผมเธอออกจากมือชายหนุ่ม

แล้วหยิกแก้มเขาด้วยความหมั่นไส้ในความน่ารัก

"ด้วยปีกแห่งรักนำข้า..."

ยังไม่ทันจะเอ่ยจบประโยค

ชายหนุ่มก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาสะกิดที่หลังเบาๆ

.

.

.

.

.

.

.

.

"โยเว้ย...ตื่นได้แล้ว วันนี้ต้องไปโรงเรียนนะ"

วายุเขย่าตัววาโยให้ตื่นซะที เพราะนาฬิกาบอกว่า 6 โมงกว่าแล้ว

"โอ้จูริสทรามวัยของพี่โย..." ส่วนวาโยก็ยังเพ้อไม่ตื่นซะที 

"เฮ้ยยยย แกจะละเมอไปถึงไหนวะ ตื่นได้แล้วเว๊ยยย

จูริสบ้าบออะไรของแก นี่แกซ้อมบทหนักจนเพ้อรึไง"

วายุส่ายหน้าด้วยความระอาใจ

"ห๊ะ??? อ้าว...ที่นี่ที่ไหนเนี่ย" แล้ววาโยก็ตกใจตื่น

"ไอ้นี่ชักจะบ้า...ที่นี่ก็ห้องนอนเราไง - -*

ทำงานมากไปชักเพี้ยนแล้วมั้งแกน่ะ"

วายุจัดแจงจัดเข็มขัดให้เข้าที่เตรียมตัวจะลงไปข้างล่าง

"เมื่อกี้ชั้นฝันเหรอ?" วาโยลุกขึ้นมาขยี้หัวตัวเองด้วยความงัวเงีย

"ไม่มั้ง...ละเมอเสียงดังขนาดนั้นน่ะ"

"แล้วเมื่อกี้ชันฝันอะไรอยู่วะ"

"ชั้นจะรู้กับแกเหรอ? ไปอาบน้ำแต่งตัวไปเรียนได้แล้ว"

แล้ววายุก็หยิบกระเป๋าเดินลงบันไดไป

ทิ้งให้อีกคนยืนเกาหัวแกรกๆอยู่กลางห้อง

ทบทวนสมองว่าเมื่อคืนฝันอะไรบ้าง

แต่คิดไปคิดมายังไงก็คิดไม่ออก เลยเลิกคิดแล้วไปอาบน้ำ

เตรียมตัวไปเรียนให้ทัน...

.

.

.

จบแล้วจ้ะ~~

.

.

-----------------------------------------------------------

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก กว่าจะจบได้

เล่นล่อไปซะ 2 วันเลยนะเนี่ย - -"

ทำไมการบ้านวาโยมันยากกว่าวายุทุกทีเลยนะ

ตอนนี้ยังมีแอบทิ้งระเบิดลูกเล็กๆไว้ด้วยนะ สังเกตกันป่าววว

พึ่งสังเกตว่าเอาไอริสมาอยู่ในฝันของทั้ง 2 หนุ่มเลย 555+

แบบว่าเธอช่างเข้ากะอิมเมจในความฝัน

ตอนแรกกะเอาลี่ลี่มาเล่นเป็นจูเลียต...แต่ดูไม่ค่อยเข้ากัน

แอบขำพี่ยุ(ตัวจริง)บอกให้เอาอินทรีมาเป็นโรซาไลน์

แล้วให้โรซาอินกลายเป็นเลสทิ้งหนุ่มโรมิโยไปเกี้ยวสาวลิลลี่

นั่งคิดพลอตเรื่องกันไปก็ฮากันไป 555+

(ขำมั้ย...การบ้านวาโยแต่วายุเป็นคนคิดพลอตให้ซะงั้น)