Homework 10 of Wayu*

ความฝันของวายุ* 

(เล่าจากมุมมองของวายุนะคะ ^^) 

.

.

วันนี้คาบสุดท้ายคือวิชาภาษาไทยของครูปราชญ์

อากาศกำลังดี...ลมพัดเอื่อยๆระใบหน้าของผมอย่างแผ่วเบา

ไม่รู้ทำไมว่าวันนี้ผมถึงรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน

อาจจะเป็นเพราะการแข่งขันเปียโนที่กำลังใกล้เข้ามา

กับงานถ่ายแบบที่ช่วงนี้ดูจะเยอะเป็นพิเศษ

ผมเหม่อมองไปทางหน้าห้อง ที่ๆเพื่อนๆกำลังสนใจ

กับวรรณคดีเรื่องใหม่ที่ครูปราชญ์เอามาสอน

หางม้าของโคลเวอร์ส่ายไปส่ายมาเหมือนลูกตุ้มนาฬิกา

ไม้กลองของลัคแอบเคาะเป็นจังหวะอยู่ในลิ้นชักโต๊ะ...

แต๊กๆ แต๊กๆๆ แต๊กๆ

ผมรู้สึกมึนๆหัวจัง...

"เฮ้ยยย ยุเป็นไรป่าว??!!" เสียงของไอ้โยดังขึ้นข้างๆหู

แต่ผมคงจะเหนื่อยเกินไป แค่จะยิ้มตอบยังไมแรงเลย

"..."

แล้วทุกอย่างก็ดิ่งลงสู่ความมืด...

.

.

.

จิ๊บๆ จิ๊บๆ...

เสียงนกร้อง...?

ผมค่อยๆลืมตาขึ้น ก็พบนกสีเหลืองตัวนึง

เกาะอยู่บนกิ่งไม้เหนือหัวผมขึ้นไป...ดูคุ้นตาจัง

ผมค่อยๆขยับกายก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวยาว

ใต้ต้นสนใหญ่บนเนิน รอบๆมีแต่ดอกแดนเดเลี่ยนขึ้นเต็มไปหมด

เมื่อลมพัด...มันก็ปลิวไปในอากาศ

เมื่อผมยันตัวนั่งหนังสือเล่มหนึ่งก็หล่นจากตัวผมลงไปบนพื้น

ผมค่อยๆหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมา...

" Dream in the Snow land งั้นเหรอ?"

"คุณหนูครับ...ถึงเวลาต้องไปเรียนเปียโนแล้วครับ" กิ๊ฟ???

ทำไมกิ๊ฟถึงเรียนผมว่าคุณหนูล่ะ? แล้วนี่อะไรกัน?

ทำไมถึงแต่งตัวกันอย่างนี้??

เมื่อผมมองสำรวจตัวเอง ก็เห็นว่าผมกำลังอยู่ในชุดแบบยุโรปยุคกลาง

เสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีขาวผูกโบสีแดง กางเกงสแลคสีกากีคลุมข้อเท้า

และรองเท้าหนังสีน้ำตาลเฮเซลนัท

เดี๋ยวนะ...ผมจำได้ว่าก่อนที่ผมจะตื่นผมอยู่ในห้องเรียน

กำลังเรียนวิชาภาษาไทยของครูปราชญ์

แล้วผมก็รู้สึกหน้ามืด - -"

"คุณหนูเป็นอะไรรึเปล่าครับทำไมเอามือกุมหน้าผากแบบนั้น"

"เอ่อ...ไม่มีอะไร นำทางไปสิ" ไหนๆก็ไหนๆแล้ว

ดูซิว่าอะไรจะเกิดขึ้น...

ระหว่างทางที่เราเดินจากเนินเขาลงมา วิวที่นี่ดูเหมือน

อยู่ในยุโรปสมัยที่อังกฤษเลิกทำสงครามกับฝรั่งเศส

ที่นี่ดูเป็นชนบทที่ห่างไกลจากเมืองหลวง

รถม้ายังมีไม่มาก ส่วนใหญ่จะเป็นชาวบ้าน

เอาวัวเทียมเกวียนลากพืชผลไปขายในตลาดซะมากกว่า

"คุณหนูครับ...วันนี้คุณไอริสจะมาร่วมทานน้ำชาด้วยนะครับ"

กิ๊ฟที่เดินนำอยู่หันมาคุยกับผม

"อืม" ผมตอบแค่นั้น เพราะยังสนใจกับสิ่งต่างๆรอบตัว

.

เมื่อมาถึงกิ๊ฟก็ให้ผมเข้าไปรอในห้องเปียโนที่มีใครคนนึงรออยู่แล้ว

แล้วกิ๊ฟก็ขอตัวไปจัดเตรียมน้ำชายามบ่ายในสวน

เสี้ยวหน้าของเค้าก็ดูคุ้นตา...ครูไอเซ็น??!!

ไม่สิ...ครูรันตร์ ครูมาทำอะไรที่นี่?

"ครูมาทำอะไรที่นี่ครับ?"

"คุณหนูถามตลกนะครับวันนี้ กระผมเป็นครูสอนเปียโน

ก็ต้องมาสอนเปียโนสิครับ^^" ครูโค้งตอบคำถามผมอย่างมีมารยาท

"อ่า...ครับ"

"วันนี้กระผมอยากให้คุณหนูเล่นเพลงของโมสาร์ทให้กระผมฟังซักเพลง"

"เอ่อ...ไม่มีปัญหา" แล้วผมก็ลงนั่งที่เก้าอี้ จัดร่างกายตัวเองให้เข้าที่

แล้วนิ้วก็เริ่มบรรเลงเพลง...

อ่อนหวาน...ละมุน...แต่มั่นคง

โน้ตแต่ละตัวไหลผ่านไปอย่างคุ้นเคย...เพลงที่ผมจะต้องใช้แข่งนี่

ทำไมผมถึงจะเล่นไม่คล่องกันล่ะ...ผมซ้อมมันทั้งคืนนี่นา

แปะๆๆๆๆ ครูรันตร์ปรบมือทันทีที่ผมบรรเลงเพลงจบ

"วันนี้คุณหนูเล่นได้ดีมากครับ...

งั้นผมคงจะให้คุณหนูพักซักสองสามวัน ^^" ครูกล่าวแล้วเดินออกจากห้องไป

แล้วกิ๊ฟก็เปิดประตูเข้ามาเพื่อบอกว่าถึงเวลาน้ำชา

และไอริสนั่งรอที่สวนได้ซักพักแล้ว

ผมเดินตามอย่างขัดไม่ได้...ก็ไม่รู้จะทำอะไรดีนี่นา

.

.

การดื่มน้ำชายามบ่ายกับไอริสเต็มไปด้วยความน่าเบื่อหน่ายสำหรับผม

แต่ดูเธอออกจะดีใจเหลือเกินที่ได้นั่งดื่มน้ำชากับผม

ก็แหงสิ...สำหรับผู้หญิงแล้ว

คงไม่มีอะไรดีไปกว่าการได้อยู่กับคู่หมั้นและคุยกันตลอดบ่าย

แต่คงไม่สำหรับผมคนนี้แน่นอน...

"คุณหนูไอริสคะ...นายท่านให้หาด่วนค่ะ" เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นอีกครั้ง

ฟ้า?

ช่างเถอะ...ที่นี่อะไรก็ดูจะแปลกตาและไม่คุ้นชินกับผมซักเท่าไหร่

ใครจะไปใครจะมาก็...ช่างมันเถอะ

ผมเอาเวลาไปคิดว่าจะหาทางออกจากโลกนี่ได้ยังไงคงดีกว่า

.

.

.

ระหว่างที่ผมเดินมาส่งไอริสที่หน้าคฤหาสน์

หางตาผมก็พลันเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนนึง...

ผมดำยาวดูคุ้นตา ใต้ร่มลูกไม้สีขาวสไตล์วิคตอเรีย

กับชุดสีขาวที่ดูเข้ากับสรีระกำลังเดินห่างออกไป...ออกไป

ผมไม่รอให้สมองประมวลผลอะไรมากไปกว่านี้

สองขาของผมออกวิ่งโดยไม่ฟังเสียงห้ามของไอริส

หรือเสียงของกิ๊ฟที่บอกให้ระวังแม้ซักนิด

ผมเพียงออกวิ่งให้ทันผู้หญิงคนนั้น...

.

ผมวิ่งตามเธอที่เดินไปยังริมทะเลสาป...แล้วจับมือให้เธอหันมาหาผม

"เดี๋ยวก่อนสิ...เธอเป็นใคร" ผมเรียกเธอ

แสงแดดที่ส่องมาแรงจนดวงตาทั้งสองพร่า

จนมองเห็นเพียงแค่รอยยิ้มของเธอที่คุ้นตาเหลือเกิน...

"วี..."

อา...แสบตาเหลือเกิน

.

.

.

"โย!! ยุตื่นแล้วล่ะ" เสียงของเด็กผู้ชายคนนึงที่คุ้นหูดังขึ้นทันที

ที่ผมรู้สึกตัวอีกครั้ง...

"ไหนหมอขอดูหน่อยซิ" แล้วมือของใครซักคนก็จับที่แขนซ้ายของผม

"ไม่เป็นไรแล้วล่ะ...คงจะแค่เหนื่อยเกินไป"

"โฮ่ยยย โล่งอกไปทีนึกว่าจะเป็นไรไปซะแล้ว"

และเมื่อผมลืมตาขึ้นก็เห็น ลี่ลี่ โย กิ๊ฟ ฟ้า ภูมิ ไอริสและเย้เย

ล้อมอยู่รอบๆเตียงทำท่าดีอกดีใจที่เห็นผมลืมตาซะที

"ชั้น...เป็นอะไรไป"

"แกแค่เป็นลมไปน่ะ" ไอ้โยตอบพร้อมกับเอามือมาหยิกแก้มผม

"เจ็บนะ..." - -"

"ใครใช้ให้แกอยู่ๆก็ล้มลงไปแบบนั้นล่ะ...ดีนะที่ล้มใส่ฟ้า

ไม่งั้นแกได้ไปนอนวัดพื้นแน่ๆ...เล่นเอาตกอกตกใจหมด"

แล้วไอ้โยก็หยิกแก้มผมอีกรอบ =A=;; มันคิดว่าผมไม่เจ็บรึไง

"นั่นสิยุ...ฟ้าตกใจหมดเลยนะ" แล้วฟ้าก็ทำหน้าซีดๆตามแบบฉบับของเธอ

"ชั้นก็ด้วย" ลี่ลี่พูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

"ขอบคุณนะครับหมอโชค" เจ้าโยหันไปขอบคุณหมอโชค

"แล้วใครคือวีเหรอวายุ?" ไอริสถามสิ่งที่ข้องใจทันที

ผมได้แต่ยิ้มตอบเธอไป...

เรื่องของวี...ให้มันเป็นเรื่องที่ผมจะจำอยู่ในใจดีกว่า

ให้เธอมีตัวตนอยู่แค่ในหัวใจของผมก็พอ

อย่าให้มีคนอื่นมาร่วมรับรู้เรื่องของเธอมากไปกว่าเจ้าโยกับเยียร์เลย...

.

.

.

.

.

.

บางทีผมคงคิดถึงวีมากเกินไป...

.

เพราะคิดถึงมาก...หัวใจของผมจึงอ่อนแอและเหนื่อยล้า

- end -

------------------------------------------------------------

จบแล้วสำหรับพาร์ทของวายุ 555+

อ่านแล้วเป็นยังไงบ้างคะ? ชอบอ่านแนวนี้กันมั้ยเอ่ย?

เห็นเพื่อนๆไม่มีใครแต่งแนวนี้

แล้วแนวนี้มันก็เป็นแนวถนัดของยะ (ฮา)

หลายๆคนอาจจะคาใจเรื่องของวี (ก็คาใจต่อปายยย)

เดี๋ยวไว้ผ่านวันเสาร์จะค่อยๆอัพต่อไปนะคะ

(วันเสาร์มีสอบ โฮกกกกกกกกกก TTATT

แต่ยังดีที่นัดกะมายเบลล่าไว้ต่อด้วยเลย แฮ่~~)

-----------------------------------------------------------

อันนี้สำหรับแม่บูม(หรือคนอื่น)ที่อยากวาดน้องเยียร์กับวีนะคะ^^

Payear* (Year)

พเยีย หิรัญพฤกษ์ชัยมาตย์ 

น้องเยียร์อายุ 12 เรียนโรงเรียนนานาชาติ(ซักที่ในไทยนี่แหละ)

เกรด 7(ม.1) สูง 148 ซม. หนัก 38 กก.

ผมสีน้ำตาลเข้ม (แบบเดียวกะพี่ๆ) ยาวถึงใต้อกตัดหน้าม้า

ตาสีน้ำตาล(แบบวาโย) ชอบสตรอเบอร์รี่มากๆ

ดาราในดวงใจคือ"ดงบังชินกิ"

สีที่ชอคือสีฟ้ากับสีพีช(ชมพูอมส้ม)

อันนี้เป็น Image Character ของน้องเยียร์นะคะ

พยายามเลือกคนที่คล้ายๆกับคิมบอม - -"

หาได้เท่านี้แหละค่ะ แหะๆ

.

Vivien* (V)

วิเวียน เพอร์ซี  (Vivien Perci) ชื่อเล่นจริงๆคือ วีวี่

(มีแค่วายุ วาโยและพเยียเท่านั้นที่จะเรียกวี)

เป็นลูกครึ่งเกาหลี-ไทย

(พ่อเป็นคนเกาหลีสัญชาติอเมริกัน แม่เป็นไทยแท้)

อายุ 15 สูง 158 ซม. หนัก 42 กก.

ผมดำยาว(แบบในรูป) สถานที่เรียนไม่ทราบแน่ชัด

ใต้ตาซ้ายมีไฝเล็กๆเม็ดนึง

(คล้ายๆน้องฟ้าเหมือนฝัน แต่เล็กกว่าหน่อย)

อันนี้เป็น Image Character ของวิเวียนนะคะ

credit : Paradise-World*

.

.