วันนี้ฝนตก...

ตกหนักจนในใจชั้นเริ่มหวั่นๆ

และแล้วก็ได้รู้คำตอบว่าทำไม...

.

แต่ไม่เป็นไร...

จะพยายามไม่ให้เธอต้องเป็นห่วง

จะพยายามไม่ทำให้เธอรำคาญ

จะพยายามรักษาระยะห่างระหว่างเราให้ดีที่สุด

แม้จะรู้สึกว่ามันยากเต็มที

ที่เอาหัวใจตัวเองวางลงเดิมพัน

แม้จะรู้ว่ายังไงคงจะต้องแพ้...

และเสียหัวใจให้เธอไปในที่สุด

.

ก็ไม่เป็นไร...

.

.

.

.

เหนื่อย

.

เหงา

.

อ่อนล้า...

.

.

.

แต่ไม่เป็นไร...ยังอดทนได้อยู่

.

.

.

เสาร์นี้มีแพลนจะไปเที่ยวเขื่อนกะเพื่อนๆสาขา

ที่เขื่อนอุบลรัตน์...

บางทีอาจจะเจออะไรที่ตัวเองทำหายไปที่นั่นก็ได้

ว่าแต่...อะไรคือสิ่งที่หายไปนะ

.

.

ตั้งแต่เธอคนนึงเลือกที่จะเดินจากไป

และเธออีกคนที่ก้าวเข้ามา...

ทำไมถึงทำให้ชั้นทั้งเหงาและอ่อนล้าได้ถึงเพียงนี้

.

.

.

แค่ไม่เจอ...ก็เป็นซะขนาดนี้

หัวใจของชั้นคงจะอ่อนแอเกินไป

การอยู่คนเดียวคงจะดีกว่าสำหรับชั้น

จะได้ไม่ต้องเอาหัวใจไปผูกติดกับใครให้วุ่นวาย

แค่นี้ก็คงจะทำให้เธอรำคาญใจมากพออยู่แล้ว

.

.

.

หรือมันถึงเวลาที่ชั้นควรจะเดินจากมาซะที...

.

.

.

ไม่อยากยอมรับเลย...

ว่าคงจะ...รักเธอเข้าแล้วจริงๆ